Yolun Bittiği Yerde

Bazı yollar bir tabelayla bitmez. Asfalt incelir, taşlar çoğalır, sonra önünde yalnızca sessiz bir açıklık kalır. Harita orada susar. İnsanın içindeki yol ise tam o anda konuşmaya başlar.

Uzun süre varacağım yeri düşünerek yürüdüm. Bir manzaraya, küçük bir kıyıya, kimsenin bilmediği bir sokağa ulaşınca yolun anlam kazanacağını sandım. Oysa yol, benden habersiz beni değiştiriyordu.

Fotoğraf makinesi omzumdaydı ama acelem yoktu. Bazen karşıma çıkan şey bir kare değildi; durup nefes almamı isteyen bir gölge, uzaktan gelen bir ses, yüzünü görmediğim birinin bıraktığı ayak iziydi.

İnsan yolda en çok kendi sessizliğini duyar. Günlük hayatın içinde üstünü örttüğü sorular, rüzgârın boşluk bulduğu yerlerden yeniden içeri girer. Cevap vermek gerekmez. Yürümek bazen yeterlidir.

Yolun bittiği yerde bir süre bekledim. Önümde gidilecek bir çizgi kalmamıştı. İlk kez geriye bakmadan olduğum yerde durabildim. Belki de varmak, ilerlemenin değil durabilmenin başka bir adıydı.

O gün çok az fotoğraf çektim. Çektiklerimin çoğunda büyük bir olay yoktu: taşın üzerine düşen ışık, uzakta birbirine karışan iki renk, rüzgârla eğilmiş bir dal. Fakat o küçük şeylerde yolun bütün ağırlığı vardı.

Dönerken aynı yerlerden geçtim ama yol aynı değildi. Çünkü insan bir yerden dönerken yalnızca yönünü değiştirmez. Bakışını, sesini ve yanında taşıdığı sessizliği de değiştirir.

Şimdi bazı fotoğraflara baktığımda nerede çekildiklerini hemen hatırlamıyorum. Yine de o yolun bittiği yerde içimde başlayan şeyi tanıyorum. Bazen bir kare, gidilen yeri değil; geri dönen insanı saklar.